Ünlü Fransız ressamı Léopold Lévy’nin (1882–1966) özel bir koleksiyondan derlenerek Millî Reasürans Galerisi’nde sergilenen gravürleri, 1936–1949 yıllarında İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi’nin düzenlenmesi, yönetimi, burada çağdaş bir resim uygulamasını üstlenerek Türk resmine katkıda bulunmuş bir sanatçı kimliğiyle özel bir ilgi taşıyor.

Yirminci yüzyıl sanatını etkileyen ve “klasik–çağdaş” olarak nitelenen 1900–1930 döneminde yer alan Lévy’nin sanatı, doğa betimlemelerinde nesnel görünüşe kendi istencini, duyarlığını, içindeki doğayı da katıyordu. Doğanın çözümünde Cézanne’ın açtığı yoldan ilerleyen sanatçı, kübizmi algılamakla birlikte doğayı ve nesneleri kalıplaşmış kurallar dışında tutan özgür bir çözüm benimsemişti. Bir gravür dizisi Sagot –Le Garec, Brilland ve Robert tarafından basılmıştı. Lucretius’un “De Rerum Natura”sının çevirisini resimleyen gravür dizisi, sade anlatımları içinde ölüm ve doğum gerçek boyutlarıyla imgelerle bu türdeki yeteneğini kanıtlar.

1919’da Güney Fransa ve İtalya gezileri Lévy’de sanatında coşkulu, lirizm dolu yeni bir dönemin başlangıcı olmuştu. 1928/30 yıllarında güçlü bir doğa gözlemcisi ve ışık ustası olarak tanınan sanatçının bu özelliği gravürlerinde de başarılı bir açıkhava ressamı, özgünbaskı resmindeki teknik yetkinlikle kanıtlanır. Leopold Lévy’nin sergisinde 1910 yıllarında bitki etüdleriyle başlayan ilk dönemden örneklerle yarım yüzyılı geçen sanat yaşamının çeşitli evrelerini içeren doksana yakın gravür bir araya getirilmiş. Paris’te eski bir avlu, bir park, kilise ile Paris dolaylarından köy evleri, çiftlikler, saman yığınları, korular, şatolar, kırsal alanlarla Güney Fransa’dan, Britanya, Normandiya, Aix-en-Provence’ten kırsal görünümlerde Lévy’nin açıkhava ressamlığında yoğunlaşan kişiliği izleniyor. Yalınlaştırılmış bir form kaygısı yanında ince, titiz ve ayrıntılı çizgilerle ışık/beyaz ve ışık/gölge değerleri, mevsim ayrıcalıkları usta bir biçimde yansıtılıyor. Lévy’ye göre “Siyah ve beyazla yaşamı ifade ederek işleyen gravür, gördüğünü yineleyen bir esastır saptamaktır. Bu esas da doğanın iç mimarisi, iç yapısı, ışıktır.”

Sergide geniş yer tutan görünümler arasında portre ve figür düzenlemelerinde de Lévy’nin akademik bir eğitimle gelen çizgi ustalığı öne çıkmakta. Genç Dost, İhtiyar Adam, Gece Oturması, Yaşlı Kadın, Louise’in Portresi, Piyano Çalan Kız… gibi gravürlerinde yetkinliği yalın formlar, ışık ve gölge değerleriyle yaşamsal bir anlatım figüratif biçem karakteriyle saptanmaktadır.