Naile Akıncı 1923’te Van’da doğdu. Milli Mücadele’nin kazanılmasını takiben subay olan babasının tayini üzerine ailesi İstanbul’a yerleşti ve Nişantaşı Kız Ortaokulu’na girdi. 1935’te Güzel Sanatlar Akademisi’ne girmeye karar verdi. Rahatsızlığı nedeniyle öğrenime ara vermek zorunda kaldığı için Akademi’den ancak 1952’de mezun oldu. O zamandan beri “Eyüp” ve “Haliç”in yüzlerce çeşitlemelerini resimledi.

Levent Çalıkoğlu sanatçı hakkında şunları söylüyor: “1938-39 döneminde ilk kez açılan giriş sınavını kazanarak Güzel Sanatlar Akademisi resim bölümü Orta Kısmına kayıt olan Akıncı, Léopold-Lévy’nin atölyesinde başladığı eğitimine rahatsızlığı nedeniyle ara verir. 1941’de bıraktığı yerden Lévy ve Kocamemi atölyelerine döner ve 1943 yılında orta kısımdan mezun olmasına karşın, hastalığı tekrar ettiğinden, bu sefer altı yıl ara vermek zorunda kalır. Tedavisinin ardından Yüksek Resim Bölümü Zeki Kocamemi atölyesine 1949 yılında döner ve 1952’de eğitimini tamamlar. Kocamemi’nin Türk resminde ayrılan yönü, Ali Avni Çelebi ile birlikte Almanya’da devam ettiği Hans Hofmann’ın görüşlerine bağlı olması ve atölyesinin temel öğretisini kübist-inşacı bir anlayışa dayandırmasıdır. Sağlam çizim gücü Kocamemi’nin sanat anlayışının bel kemiğini oluşturur. Nesneleri belirli geometrik formlarla çözen tavır, bu sayede onların uzayda kapladıkları hacmi de belirlemiş olur.

Akıncı’ya göre dünyanın gizemi görünenlerdedir. Görünenleri küçük leke fantezilerinden oluşan soyut bir algılama ortamına soksa da, hatta bu anlamda resminin alt yapısında bir sentez kurmuş olsa da ısrarla non-figüratife kaymamasının esas nedeni bu olsa gerek. Tanımlanır imgeleri tercih eden doğa ve figür ressamı olarak Akıncı’nın resimlerinde tüm bu yer değiştirmelere rağmen içerik sürekli ortada, biçemle gösterilen iç içedir. Yüzey üzerindeki leke ve doku fantezilerine karşılık ne konu kendisini yitirir ne de boyama tavrı askıya alınır. Sınırları belli bir coğrafya ve karşılığı olmaya aday tuval çerçevesi içinde baskın bir üslup, gördüğü her şeyi kendisinden kılar.

Naile Akıncı’nın elli yılı aşan sanat yaşamında doğayla, insan bedeniyle, nesnelerle kurduğu ilişkinin temelinde hep kendi sureti yer almaktadır. Katıksız, kendi kendisine yeten bir resim yapma eylemi, itici güç olarak yapıtlarının ana güzergahını oluşturmuştur. Kullandığı dil, neden ve sonuçları, başlangıç ve bitişleri ve her şeyden önemlisi de yapıtlarının gelişim yönünü açık seçik ortaya koyar. Hocası Zeki Kocamemi’den aldığı etkiler başlangıçta onun için itici bir güç olmuştur sadece. Bunun haricinde körü körüne ne bir öğretinin peşinden yürümüş ne de Batılı akımların yerel ortamdaki tekrarlayıcısı olmuştur. En ufak bir çizgide dahi kendisi olmaktan çekinmeyen bu saf yürekli resim sevdalısı, izleyicisi karşısında samimiyeti elden bırakmamıştır. Bu nedenle sundukları sadece renk, boya ve çizgi değil aynı zamanda kendisinden de bir parça taşır.”